Niepotrzebne nerwy ...

Mecz z Henexem potwierdził pewną prawidlowość, która od dłuższego czasu pojawia się w naszych występach - teoretycznie słabszy rywal ma zawsze udaną pierwszą połowę meczu, zaś w drugiej następuje "rozwiązanie akcji", opadają emocje i sypie się worek bramek.

Nasz ostatni pojedynek wyglądał identycznie jak potyczka z BPiK czy też Leaderem WSG - rywal kadrowo niezbyt liczny, ustawiony defensywnie, skoncentrowany na szybkich kontrach. Nasze pierwsze 40 minut zasługuje jedynie na podsumowanie wynikiem - 5:5, bowiem w innych aspektach zaprezentowaliśmy się poniżej krytyki. Ta uwaga dotyczy głównie obrońców, choć - jak wiadomo - cały zespół broni i atakuje, więc wszyscy razem i każdy z osobna powinien uderzyć się w pierś i przemyśleć słabą w tym okresie grę.

Jedynym jasnym punktem był Dycha, który znakomitymi rajdami i precyzyjnymi strzałami sprawiał, że utrzymywaliśmy kontakt bramkowy z rywalem. Po przerwie zaczęła się nasza dominacja, rywal opadł z sił i konto bramkowe uległo znaczemu powiększeniu się. Ważniejsze jest co innego - rywale, szczególnie wtedy, kiedy mieli siły, urządzili sobie istne polowanie na nogi, a serie agresywnych kopnięć po nogach lądowały nawet kilkukrotnie w jednej akcji. Szczególnie boleśnie odczuwał to Dyszka, któremu w końcu puściły nerwy. Niewiele może usprawiedliwić takie zachowanie zawodnika w stosunku do sędziego, ale zadziwia fakt, że żaden z rywali, mimo ewidentnie nastawionej na "wykasowanie" gry, żółtej kartki nie dostał - a kartki są od tego, by je w odpowiednich chwilach dawać.

No i odnotujmy ciekawy strzał jednego z rywali prosto w salę gimnastyczną znajdującą się nieopodal boiska - poszła szyba. Żeby go przebić, trzeba teraz wywalić szybę razem z kratą. Kto chętny?