To już koniec, to koniec już...

Nim pierwszy sezon sztucznej trawy można było uznać za skończony, musieliśmy rozegrać jeszcze jeden, ostatni mecz. Rywalem była młoda, zdegradowana już ekipa Cekol.
Mecz ten, mimo wszystko, miał znaczenie. Wprawdzie nie wierzyliśmy w możliwość potknięcia Kubixu i zajęcia w klasyfikacji końcowej pierwszego miejsca, to walczyliśmy o dominację w innych klasyfikacjach. Chcieliśmy mieć najlepszy atak, najlepszą obronę, najlepszy bilans bramkowy, 100 bramek różnicy in plus, średnią 10 strzelonych na mecz i króla strzelców. Chcieć to móc. Podobno...
Mieliśmy obawy, czy mecz dojdzie do skutku. Cekol postanowił godnie pożegnać się w ligą i przybył gotów do gry.
Mecz jak mecz, różnica poziomów przygniatająca. Po raz któryś nie widzę sensu w podniecaniu się przy wyniku 22:0 (7:0 do połowy). Mlodzi przeciwnicy nie mieli najmniejszych szans, ponadto ich ławka była zbyt krótka, by dać odpór naszemu zbilansowanemu składowi. A myśmy strzelali..
Wyróżnień indywidualnych nie bedzie, bo znów rywal nie dał się wykazać. Mecz bez historii, więc nie będe historii dorabiał.
Część zamierzeń przedmeczowych nam wyszła, jedno jednak nie. Nie mamy średniej 10 bramek strzelonych na mecz, pozostałe założenia zrealizowaliśmy. Pozostaje teraz czerpać satysfakcję z zakończonego sezonu i ostro pracować nad formą, bo juz tylko niespełna 2 miesiące i piłka znów w grze...